عصر تبریز: گذشت آن دورانی که همه تیم های رقیب و حریف از ورزشگاه بزرگ یادگار امام تبریز به عنوان «جهنم» یاد می کردند و کسب یک امتیاز را هم از این ورزشگاه برای خود آرزو می دانستند و در حسرت همان تک امتیاز مساوی می سوختند.

گذشت دورانی که حضور پرشور و حرارت تماشاگران در ورزشگاه یادگار امام، تنه به تنه حضور تماشاگران تهرانی در بازی های سرخابی و یا تیم ملی در دهه شصت و هفتاد می زد.

حالا وقتی یک چهارم آن تماشاگران هم که به ورزشگاه بزرگ تبریز بیاید هم مدیریت باشگاه و هم بازیکنان خوش به حالشان می شود و امیدوار می شوند.

حالا از آن تشویق های بی وقفه خبری نیست. شعار ابتکاری « عیبی یوخ» فراموش شده و تیم های حریف دیگر هراسی از بازی در این ورزشگاه ندارند. برای آنها بازی در ورزشگاه یادگار امام با سیار ورزشگاههای کشور فرقی ندارد. برای اینکه دیگر از آن تماشاگران متعصب و خستگی ناپذیر خبری نیست. حالا وقتی از تیم های بزرگ و نامدار لیگ در تبریز هم تساوی بگیریم خرسند و راضی می شویم!

نگاهی به تابلو ورزشگاه یادگار امام در طی بازی های فصل گذشته تاکنون نشان می دهد که این آمار روز به روز در حال کاسته شدن است. هر چند موضوع کاهش شدید تماشاگران بازی های تراکتورسازی به موضوع سردی هوا، توسعه ارتباطات و رادیو و تلویزیون و ترجیح تماشاگران برای تماشای بازی از طریق تلویزیون به جای آمدن به ورزشگاهی که زیر ساخت های آن آماده نیست! ربط می دهند اما با این حال اکنون شاهد روندی هستیم که از آن نمی توان جز با عنوان «آفت» نام برد! آفتی که می تواند در میان مدت، نام تراکتور را در فهرست های برترین های کنفدراسیون آسیا به زیر بکشد. حالا هیچ کس حضور پرشور و حرارت در تپه های ورزشگاه را هم نمی خواهد . پر شدن همه ۷۰ هزار صندلی هم پیشکش! همین که تعداد تماشاگران به ۳۰ هزار نفر هم برسد برای تراکتور مایه خوشوقتی و افتخار است! به راستی در فاصله دو تا سه فصل چه بر سر این محبوب ترین تیم ایران و آسیا آوردیم؟

نگاهی به تابلو اسکوربرد ورزشگاه در فصل گذشته بهتر می تواند موخوره ای را که به جان اعتبار و جایگاه تراکتور آن هم به خاطر رفتارها و عملکردهای برخی ها افتاده ببینید.

آذرقلم/ محمد امین خوش نیت

کانال تلگرام پایگاه خبری عصر تبریز سامانه پیامکی عصر تبریز

اشتراک این خبر در :